Kultura ludowa to folklor, kultura i sztuka charakterystyczne dla mieszkańców danego regionu. Ma swój początek we wspólnych doświadczeniach historycznych, formach gospodarowania i warunkach życia ludności. Na jej kształt wpływają również cechy etniczne i warunki środowiska przyrodniczego.

Kultura ludowa na ziemiach polskich
W Polsce etnografowie wyróżniają pięć podstawowych regionów występowania ściśle określonej kultury ludowej: łęczycki, łowicki, rawski, opoczyński i sieradzki. Każdy z nich wypracował swój własny wzorzec kulturowy, który przekazywany z pokolenia na pokolenie stanowił o jego odrębności.

Oprócz zróżnicowania gwarowego można wyodrębnić tu regionalny strój ludowy, charakterystyczny dla poszczególnej kultury ludowej. Dawniej również budownictwo różniło się w zależności od naleciałości kulturowych, choć obecnie te różnice zacierają się i do głosu dochodzi raczej nowoczesność. Obok subtelnych różnic w budowie samych pomieszczeń mieszkalnych czy rozmieszczeniu zabudowań gospodarczych na szczególną uwagę zasługiwał sposób zdobienia wnętrz . Różnice dotyczyły sposobu wykonania i barwy ozdobnych przedmiotów.

 

Kolejnym ważnym składnikiem kultury ludowej w Polsce jest działalność artystyczna, taka jak tkactwo (rozwinięte w rejonie województwa łódzkiego), garncarstwo (województwo sieradzkie), kowalstwo, plecionkarstwo z wikliny i korzeni (region łęczycki), rzeźbiarstwo (region sieradzki).

Również tradycyjne obrzędy i zwyczaje , chociaż wciąż stanowią część składową kultury lokalnej, zdają się odchodzić powoli w niepamięć i przyjmują postać zanikających reliktów dawnych obyczajów.

Obecnie kultura ludowa w Polsce choć bardzo mocno zakorzeniona przestaje mieć tak ważne znaczenie jak przed laty. Ludzie nie czują się z nią związani, każdy poszukuje raczej własnej indywidualności, niż powtarzania i propagowania dawniej wyuczonych jej elementów.